Audi Israhel

Interrogemus, quid mirabilis est in confessio biblico „Audi Israhel Dominus Deus noster Dominus unus est“? (Liber Deuteronomii VI:IV) Ita mirabilis, ut Iudaei, qui relatio sincera in Judaismo non habent, hunc textum recitent? Conor vobiscum, lectores, invenire responsa.

Sciamus simul supra textum, supra sententiam „Audi Israhel Dominus Deus noster Dominus unus est“ שׁמע ישׂראל יהוה אלהינוּ יהוה אחד׃ [Šma Jisrael Adónaj Elohejnu Adónaj echád], ita res prima, quam videmus verbum temporale. Verbum temporale שׁמע in loco primo sentiae est. Melius imperativus ex verbo temporale audire – „audi“ pro explicatione est.

Verbum temporale שׁמע audire tantum significationem audire non habet, sed hoc verbum latius patet. Iam rex Salomon „cordem docilem“ לב שׁמע petistit. (Liber Primus Regum III:IX) Habet „cordem docilem“, hoc interpretatur habere cordem, quod audit, quod sentit. Propterea interpretes Scripturae sacrae eucumenicae interpretationem orationis regis Salomonis elegerunt quasi oratio de „corde senso“.

Si imperativus verbi temporalis audire – „audi“ legerimus, postea textum biblicum cognoscemus quasi: „stude cognoscere, senti, audi“ – „Israhel Dominus Deus noster Dominus unus est“. Oportet me adnotatio imae pagine, ut in sententia hac verbum temporale unum sit, verbum temporale „audire“. Reliqua verba confessionis – „Dominus Deus noster Dominus unus“ in parallela sunt. Parallela est – „Deus noster“ cum verbo – „unus“. In lingua Hebraica verbum „unus“, verbum אחד est.

Sicut lectores iusti scimus, ut verbum אחד exaretur in nuntio creaturae Mundi, de die primo. Liber Genesis nos docet, ut „factumque est vespere et mane dies unus“. (Liber Genesis I:V) Interpretatio in lingua nobis, quam habemus, non vera est. In textu „dies primus“ non scribitur, sed melius „dies unus“, dies אחד ! Verbum אחד in se ita consensum, ordinem, integritatem coniungit, quod ex textu biblico luce clarissima fulget. Cum Deus omnipotens, qui nomen inenarrabile habet, lucem creavisset et lucem ac tenebras divisisst, ita perfecit dies, qui „dies unus“ vocatus est.

In confessione „Audi Israhel“ verbum אחד unus in parallela cum expressione אלהינו „Deus noster“ est. Verbum אחד unus paene natura Dei est. Haec tantum declaratio „Uni Dei“ non est, quasi saepe verbum אחד scimus in hoc textu – „Audi Israhel Dominus Deus noster Dominus unus est“ Certe, verbum אחד „unus“ nos ita cognoscere possumus, „unus“ in expositione singularitatis, differentiae, sanctimoniae, potestatis, auctoritatis Dei Israhel erga idola. Sed ego potius vidi sententiae inter se nexae, contextus inter vocabulum „Deus noster“ et vocabulum „unus“.

Et quomodo explicatio est? Cum Dominus Deus honoratus erit, acceptus erit filiis Israhel enim Iudaeis, ita quies, ordo non solum in natione hoc, sed quoque in creatura omne erit. Ea quies, ordo inter liberos Israhel et Dominum, qui Deus est pro natione hac. Sicut lux locum suum in creatia habet, similis cum Israhel id est. Pro Israhel hoc significant servo Dei sui, Domini Dei esse.

Textus ex Scriptura sacra – „Audi Israhel Dominus Deus noster Dominus unus est“, de quo nunc cogitamus etiam ullo re specialis est. Scitis quid, lectores? In textu originale Scriptorae sacrae, in lingua hebraica sunt in verbo שׁמע et in verbo אחד maiores litterae.

In verbo שׁמע littera ע ea est, in verbo אחד littera ד ea est. Verbum אחד in textu biblico mutare posset cum verbo secundo אחר ! Et verbum אחר explicitem habet: „alius“. Id causa est, cur littera ד maior est in verbo אחד textus biblici!

Sed ego cogitavi, in hoc textu nuntius absconditus est pro lectoribus iustis Scripturae sacrae. Quid cogitavi? Ajin ע et dalet ד simul explicationem certam dant. Verbum עד id est et interpretatio? Verbum עד testis, aut testimonium significat. Hic textus biblicus sine dubio testimonium de Domino Deo non solum in Israhel, sed etiam in natione cetera est. Dominus Deus, qui factus est, et etiam qui Deo ad omnem Israhel – hoc testimonium est.

Iudaei confession suo, quod „Dominus Deus noster est“, confitentur, ut Dominus Deus Deo ad omnem Israhel sine ulla exceptione sit! Sincere Deum usurpace non ullus classis religiosa plus aut minus potest. Dominus Deus Deo pro classibus iudaicis orthodoxis plus, quam pro hominibus indulgentibus non est. Quin etiam cogito, idea audax, ut Dominus Deus Deo eodem pro Iudaeis sine religione sit.

Nuntius destrictus est: id testimonium pro liberis Israhel, enim Dominus Deus, qui sine clausula simul Deo omnibus filiis et filiabus Sion.